JournalEen reis om nooit te vergeten!

Name writer: Melanie Henzing, Brand Manager
Project: Machetes, kruiwagens en rubberen laarzen
Travel companions: Moshe Vrijmoet (Sales & Marketing Assistent) en Stephen Kwasi Adomah (Translation)
Date: September 2016
Location: Ghana

Jeetje, waar zou ik mijn verhaal over deze reis beginnen. Het spannende gevoel begon al op het moment dat er bekend werd gemaakt op kantoor dat ik deel mocht nemen aan deze reis. Kriebels gieren door je buik, voor het eerst naar Afrika. Ik had geen idee wat ik me hierbij moest voorstellen. Ondanks de spanning verheugde ik me enorm op de reis en kriebelde mijn vingers om het eerste project te mogen realiseren.

De dag van vertrek was aangekomen, na een lange vlucht kwam een heerlijke warme bries mijn kant op. De airport van Ghana is wel even wat anders dan Schiphol. Na alles te hebben doorlopen en mijn paspoort vijf keer te hebben laten zien, liepen wij eindelijk naar buiten. Op dat moment stond er een menigte aan taxi chauffeurs, familie van reizigers en overige mensen. De eerste avond in Ghana was voorbij, de reis was nu echt begonnen.

Uit de gesprekken met de dorpshoofden en cacaoboeren in 2015 kwam naar voren dat de boeren graag diverse benodigdheden wensen om hun werkzaamheden op de plantage te verbeteren. Denk hierbij aan Machetes, kaplaarzen en kruiwagens. Johnny is de lulligste niet en heeft deze spulletjes dan ook meteen voor ze geregeld. De spullen zouden per boot aankomen in Ghana, maar het duurde heel lang voordat de container werd vrijgegeven.

Een aantal dagen verstreken en wij waren nog steeds druk bezig met het vrij krijgen van de container met de Johnny Doodle spullen in de haven van Ghana. Zodra de container binnen zou komen, zouden wij onze reis kunnen voortzetten naar de cacaoboeren in Bonsu Kwanta. Nog meer dagen verstreken en eindelijk was het zo ver….. De container was gevonden en vrijgegeven. Tijd om te gaan lossen!

Op het moment dat de container werd uitgepakt was het gehele team super blij. Niet alleen omdat de container er eindelijk was, maar ook omdat de kruiwagens, kaplaarzen, ballen, petten van onwijs goede kwaliteit waren en het team het eindelijk te zien kreeg.

Tijdens het wachten op de container heeft het Johnny Doodle team natuurlijk niet stil gezeten. Naast het bezoeken van een chocoladefabriek en een cacaoverwerkingsfabriek in Ghana, hebben wij ook een bezoek gebracht aan een machetefabriek. De cacaoboeren waarmee wij een nauwe samenwerking hebben, gaven namelijk ook aan dat zij veel zouden hebben aan nieuwe machetes. Dit om de cacaobonen van de bomen te slaan en de cacaovruchten te openen. De omgeving, de wegen, de huizen, de scholen en tot slot de bezoekjes aan deze fabrieken lieten mij inzien dat ik uit het Westen kwam en veel nieuwe dingen zag en ervoer.

De dag was eindelijk aangebroken, het bezoek aan de cacaoboeren. Ik kon niet wachten om de boeren te ontmoeten, persoonlijk te leren kennen en de goederen te mogen overhandigen. Door mijn enthousiasme was ik vergeten dat wij nog een aardige reis voor de boeg hadden. Een binnenlandse vlucht met insecten en 40 graden verder liep ik bezweet en vermoeid de airport van Kumasi op. Na een stevige maaltijd vertrokken wij met de auto de jungle in. Storm, bliksem, bomen en bladeren die alle kanten op gaan en regen waardoor je geen hand meer voor ogen zag. Waar zijn wij belandt? Ik dacht dat het in Afrika altijd mooi weer was!? Zes uur later was ik blij dat wij aangekomen waren bij het hostel waar wij iets konden eten. Uit de verhalen van de andere Johnny leden, die de vorige reis naar Ghana zijn gegaan en ontzettend ziek waren geworden van het eten, had ik mijn bord met frietjes binnen een paar minuten op (frietjes klonken het meest veiligst).

Eindelijk was het dan zover! Het hele Johnny Doodle team had er onwijs veel zin in. Na een rit van twee en een halfuur op onverharde wegen, hobbelend door de jungle kregen wij aardig wat problemen. De Johnny Doodle goederen werden in een truck naar het dorp vervoerd, helaas bleef de truck een aantal keer vast zitten in de modder. Hordes mensen kwamen naar de truck gerend om ons te helpen om te truck los te krijgen. Eenmaal aangekomen in het dorp wist ik niet wat me overkwam.

De auto’s waarmee wij naar het dorp zijn gereden kwamen tot stilstand en van alle kanten kwamen bewoners. De autodeuren konden amper nog open en iedereen was aan het juichen en rende op de auto’s af. Het eerste wat mij opviel was dat er nog veel kids en boeren in Johnny Doodle shirt liepen die de vorige reis waren uitgedeeld. De shirt waren nog spik en span en nog witter dan mijn gewassen shirts uit de wasmachine! Hoe doen ze dat? Er was geen stroom of water aanwezig in het dorp.

Nadat iedereen uit de auto’s was gestapt werden wij meegenomen ergens achter in een huisje (een dakje op poten). Daar moesten wij de chief van het dorp ter woord staan, wij kregen toestemming om in het dorp te zijn, waarna wij vervolgens in een grote kring moesten gaan zitten met alle chiefs van diverse dorpen. Het was zo ontzettend warm, van alle kanten bleven boeren komen en de kring werd steeds drukker. Aangezien wij niet dezelfde taal spreken als de boeren was er een tolk aanwezig, die vertelde aan de boeren wat voor goederen wij mee hadden genomen. Een moment kan ik me nog zo goed herinneren. Wij hadden chocoladerepen en wikkels meegenomen, om te laten zien wat wij van de cacaobonen maken die zij verbouwen. Aan de binnenkant van de wikkels staan namelijk foto’s van de boeren en de plantages die tijdens de reis in 2015 zijn gemaakt. Op het moment dat de wikkels in de rondte gingen begon er een vrouw keihard te gillen en te juichen, het bleek de vrouw te zijn die op de binnenkant van de Johnny Doodle wikkel was geprint. Zij en haar familie kwamen ons meteen bedanken en omhelzen.

Tijdens het uitdelen van de goederen kwam ik erachter dat ik mijn westerse gedachte echt moest loslaten. Wij probeerde de boeren in een rij te laten staan, maar dit hebben ze natuurlijk nooit geleerd. Zij hebben geleerd om te moeten vechten en strijden voor iets wat ze nodig hebben. Wij waren genoodzaakt om tijdens het uitdelen van de diverse spullen, de truck te sluiten, omdat er chaos ontstond.

Toen hebben wij besloten om dorpje voor dorpje te stoppen om de spullen eerlijk te verdelen. De boeren hadden de spullen namelijk zo hard nodig en waren zo blij met onze komst, dat wij niet het risico wilde lopen dat zij niets kregen.

De stops langs de hutjes op de terug weg waren bijzonder. Wij hebben veel gesproken met de boeren en gespeeld met de kinderen. De positiviteit, het enthousiasme en de liefde die de boeren hadden was intens en zo bijzonder. Hoe kinderen in Nederland (zoals mijn eigen broertje) soms niet eens blij kunnen zijn met een volledige speelgoedwinkel op hun kamer, waren deze kinderen zo gelukkig met een bal waar ze met ze allen mee konden spelen. De saamhorigheid en gastvrijheid van de boeren bracht mij aan het denken over het leven dat wij in het Westen leiden.

Ik zou nog uren lang kunnen vertellen over deze reis en de ervaringen. Ik ben nog steeds onder de indruk hoe gastvrij wij werden ontvangen door de boeren en hoe zij hadden uitgekeken naar ons bezoek. Ik kan niet wachten om aan de slag te gaan met de projecten die wij nog willen realiseren met de opbrengst van de Johnny Doodle repen.

Dit was de meest bijzondere reis in mijn leven, waar ik veel van geleerd heb. Ghana, Accra, Tema, Kumasi en Bonsu Nkwanta waren geweldige bestemmingen en ik kan niet wachten om terug te gaan. Hopelijk kunnen wij in samenwerking met de boeren nog mooie projecten waarmaken!